De aanwezige Natuur
Praten over het redden van een bos is nog geen boom zijn. Pas als jouw handen de geur van zand niet meer krijgen weggespoeld, begrijp je het.
Langzaam wandelen kun je hardwerkend leren. Vallende takken verankeren de wortels in de aarde. Eenden doen aan harems.
Uit volle borst schreeuwt een mannetje mij toe en gaat dan demonstratief op een hoop bladeren zitten dat ik wil opvegen. Vrouwtjes waggelen om hem heen. Zoveel verschilt een mens niet van een dier. Nu mijn mannelijke energie tam gemaakt- op de loer ligt, lach ik om dit beeld.
Onder de modder en met een slordige paardenstaart voel ik mijzelf vrouwelijker dan ooit. Respecteer het maar: ik schrijf de woestijnen weg en schreeuw nooit meer in vreemde kuilen!
Ik leef liever onderaan de heuvels dan op de top van een berg mijzelf nog met donkere wolken te omringen. Zoek jouw geluk op.
Respecteer de tijd die je met iemand deelde. Ik draai een nieuwe cirkel en bepaal zelf wie ik toelaat. Geen kaars zal mijn eigenvuur ontbranden. Ga op zoek naar een klimop en daal af. Ik hoop dat jij daar sprookjes vindt die werkelijk zijn. Witte duiven vliegen over…droomhuisjes…
Ik keek mijn waarheid recht in de ogen. Hij is zacht en daarom verdient het genegenheid. Alleen deze groene omgeving weet wat het met mij doet. Het zal nooit te bevatten zijn. Zelfs deze bron kan dat niet…Het is een deel van mij. Ontdek een Nieuwland; eer daarbij elke genomen stap.
Ik lees alleen nog de mensen die ik echt ken. Zo toets ik de tekenen; door in elke seconde trachten te zien wat mij in alle oprechtheid wordt gegeven.
’s Avonds borstel ik spinnenrag uit mijn haren en ben blij dat een huis schoner is. Kippen liepen achter mij aan, om een mand vol met brood in mijn handen. Zonder dat hadden ze niet naar mij omgekeken.
© Amanda Malinka
19-1 2012
|