Amanda Malinka Gedichten en Verhalen
home | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl

 

~~ she fly away ~~
Berichten | 26 Januari 2012 | 07:47:37
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42

Mag ik je kaartje?

Vuurspel
Persoonlijk | Hart & Ziel | 25 Januari 2012 | 09:16:25
Vuurspel
 
Een oprecht hart kan geen verkeerde Goden aanroepen. De kou van de wind voel ik niet meer. De invloed van de winter is nu een zegen. Jij bent bij me.
De weeromstandigheden blijken het belangrijkst. Het daagt mij uit om in een nieuwe dans naar jou toe te bewegen. Niemand kent mij.
Ja, een ander mag met zachte vingers jouw lichaam strelen: één stem leidt ons nu. Ze mogen zelfs naar mij kijken; al zou ik een glimlach onder de lakens delen, het zal nooit tot deze dimensie geraken. Ik weet het.
 
Onbelangrijke stappen. Op het geluid van de drums herhaal ik het oude Indianenspel. Jij bent mijn Sjamaan.
Door de velden van Voorvaders vlieg ik met jou over onbekende gebieden. Onder vallende bladeren krijgt de vrouw uiteindelijk wat ze wil. Ik raak de lucht aan en fluister dan jouw naam. Het wordt het mooiste gebed dat ik ooit over deze wereld laat gaan.
De liefde die mij dan overspoeld mag ook een doodskreet zijn.
 
Alleen jij kent de Ware gedachte erachter. De regendruppels die vallen zie ik als een teken uit de hemel. De bliksem draagt mijn eigenvuur dat ik deel met jou. Door deze vonkjes heen begin ik met een onuitputtelijke kracht meer van de mensheid te houden."..."
 
© Amanda Malinka
 @
 
1  2  3  4  5
reacties 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 123


...
Berichten | 24 Januari 2012 | 00:10:18
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 80


Bruin bier en witte wijn
Persoonlijk | Poëtische columns | 23 Januari 2012 | 09:29:01
Bruin bier en witte wijn
 
In deze nacht mag ik kleine vlinders schrijven of mijzelf een zomerjurk aandoen. We verzwijgen de kou en regendruppels. Ik speelde met de gedachten van een dorpeling. Hij vertelde me dat zijn oudste vriendin acht jaar jonger was dan mij. ”Maar het valt niet op.”
De man waarschuwde mij eerst:” Ooit word je wakker en zie je dat jouw bestaan onwerkelijk is, niemand houdt dat vol.” “De jonge jaren waarin jij jezelf vrij voelt, gaan voorbij…”
Toen ik hem mijn leeftijd verraadde begon de man zich af te vragen hoe het mogelijk was.” “Je ziet er nog goed uit.” “En je hebt altijd zo geleefd?”
 
“Ja, dat gebeurt er als je jouw hart volgt.”
Het kwam eruit voor ik het doorhad. Daarna viel er een pijnlijke stilte. Ik zag hoe hij uitkeek over zijn eigen leven. De man bood me een witte wijn aan. ”We schelen maar vier jaar...” ”Goede muziek niet?“
“Ja.” ”De Blues.”
 
Zijn naam ben ik vergeten. Ik vertelde hem niet dat ik het op zou schrijven. Minivogeltjes passen beter in deze wintertijd. Ik  had hem wel een kanariepietje willen geven. Maar waarschijnlijk had hij het beestje zijn vrijheid niet gegeven.
 
© Amanda Malinka
 
reacties 6 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 67


dankbaarheid
Berichten | 22 Januari 2012 | 11:59:22
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 35


Dromenspelers
Persoonlijk | Poëtische columns | 21 Januari 2012 | 10:41:39
 
Dromenspelers
 
Een wereld ligt voor me open. De ochtendkaart die ik trek bevestigt het. Straks neem ik een brief mee naar huis in een andere taal. Natuurlijk kan ik mijzelf blindlezen op de betekenis. Ik laat liever de symbolen onder mijn vingers door bewegen. Op mijn oude droomdag vraag ik aan kinderen of zij het verstaan. Als ik het gordijn opzij schuif, verschijnt een nieuwe dag.
Kwart voor zeven schat ik. In het donker raap ik kleren bijeen. De klok vertelt me dat het kwart over zeven is. Een half uur te vroeg naar je gevoel leven; misschien houdt dat wel een dubbele belofte in?
 
“Ik heb een geheim.”
“Ja, ik ook.”
Ik open mijn handen. “Choose one of ten.”
Dan lachen we. Iemand leeft diep in zijn gedachten. Ik ben niet de enige met vallende sterren in mijn hoofd. “Je bent een kind,“ zegt hij.
Hij kijkt naar de weg voor hem. “Maar ook een oude vrouw.”
Dan laat ik hem mijn Indianendans zien. Vrije vogels vliegen door de nacht. Hand in hand nemen we deel aan ons eigengebed. Het jongetje in hem kan poppen door de straten laten bewegen. Hij maakt de mensen blij. “Het is ons geboortejaar.” “De creatieve geesten zijn toen op de wereld gekomen.” “Het wil iets zeggen.”
Ik vertel de man dat op mijn verjaardag Indonesië onafhankelijk werd verklaard. Mijn moederland. “Zie je…”
“Ja.”
 
Morgen zien we elkaar misschien nooit meer. We bedankten elkaar voor een mooi moment in ons leven. Wie in elke seconde iets heiligs ziet mag een glimlach ontvangen.
 
© Amanda Malinka
 
reacties 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 86


De aanwezige Natuur
Persoonlijk | Poëtische columns | 20 Januari 2012 | 15:47:03
De aanwezige Natuur
 
Praten over het redden van een bos is nog geen boom zijn. Pas als jouw handen de geur van zand niet meer krijgen weggespoeld, begrijp je het.
Langzaam wandelen kun je hardwerkend leren. Vallende takken verankeren de wortels in de aarde. Eenden doen aan harems.
Uit volle borst schreeuwt een mannetje mij toe en gaat dan demonstratief op een hoop bladeren zitten dat ik wil opvegen. Vrouwtjes waggelen om hem heen. Zoveel verschilt een mens niet van een dier. Nu mijn mannelijke energie tam gemaakt- op de loer ligt, lach ik om dit beeld.
Onder de modder en met een slordige paardenstaart voel ik mijzelf vrouwelijker dan ooit. Respecteer het maar: ik schrijf de woestijnen weg en schreeuw nooit meer in vreemde kuilen!
 
Ik leef liever onderaan de heuvels dan op de top van een berg mijzelf nog met donkere wolken te omringen. Zoek jouw geluk op.
Respecteer de tijd die je met iemand deelde. Ik draai een nieuwe cirkel en bepaal zelf wie ik toelaat. Geen kaars zal mijn eigenvuur ontbranden. Ga op zoek naar een klimop en daal af. Ik hoop dat jij daar sprookjes vindt die werkelijk zijn. Witte duiven vliegen over…droomhuisjes
 
Ik keek mijn waarheid recht in de ogen. Hij is zacht en daarom verdient het genegenheid. Alleen deze groene omgeving weet wat het met mij doet. Het zal nooit te bevatten zijn. Zelfs deze bron kan dat niet…Het is een deel van mij. Ontdek een Nieuwland; eer daarbij elke genomen stap.
Ik lees alleen nog de mensen die ik echt ken. Zo toets ik de tekenen; door in elke seconde trachten te zien wat mij in alle oprechtheid wordt gegeven.
 
’s Avonds borstel ik spinnenrag uit mijn haren en ben blij dat een huis schoner is. Kippen liepen achter mij aan, om een mand vol met brood in mijn handen. Zonder dat hadden ze niet naar mij omgekeken.
 
© Amanda Malinka
19-1 2012
 
 
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 62


Troost
Persoonlijk | Andere mensen | 15 Januari 2012 | 10:38:30
Troost

toen ik een kind was
kende ik verdriet
eenzaam was ik
in een vreemde wereld
voelde mij alleen 
en onbegrepen

toen ik volwassen werd
leerde ik dat pijn
niet verdwijnt door
een zakdoek of snoepje
diep groef ik in mij zelf
vond de bron van liefde
 
© Marion Spronk
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 53


~~on my way again~~
Berichten | 15 Januari 2012 | 10:26:29
 
 
Schilderij Henk Stam
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 65


De Bereklauw III
Persoonlijk | Poëtische columns | 14 Januari 2012 | 23:49:13
De Bereklauw III
 
We kussen duiven uit de nacht. Elke waterdruppel houdt mij wakker. In een onwerkelijke werkelijkheid beleef ik het moment. Hij slaapt op hetzelfde terrein. Geen maangedachten meer. Ook geen vallende sterren. Ik heb de glimlach in mijn buik lief. Zwarte bomen omringen een wandeling. Tegen de morgen volgt het stadsgewoel weer.
 
Ik trek een kapotte jeans aan, twee truien in plaats van vijf. Vandaag hoef ik niet meer naar buiten om te werken. Het zal straks zeker een etmaal duren voor ik weer tegen het geschreeuw van beton kan. Ik neem een paar vlechtjes in mijn lange haren mee als aandenken. Geen Indianengehuil zal de eerste uren van afscheid troosten. Zonder vooruitzicht was ik hier gebleven.
 
Terwijl iedereen nog in diepe slaap verkeert teken ik de laatste afscheidsbeelden. Ik weet dat het later thuis een geheel gaat vormen. Toch zal ik waarschijnlijk veel tijd nodig hebben om het te kunnen bevatten. Een stadsgenoot roept in het Kot dat hij een afscheidsomelet gaat maken. Iedereen neemt zijn eigen talenten ter hand op deze plek. Ik ga een boek vol schrijven over deze droomfabriek.
 
© Amanda Malinka  
11-1-2012
 
…between now and then wait two life’s…
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 69


Home   weblog sinds: 2011-04-04

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.